TİCARİ İŞLERDE FAİZ ORANININ ISLAH YOLUYLA DEĞİŞTİRİLEMEYECEĞİ HAKKINDAKİ YARGITAY KARARLARININ DEĞERLENDİRİLMESİ

Author :  

Year-Number: 2026-63 ( Mayıs)
Language : Türkçe
Subject : Medeni Usul ve İcra İflas Hukuku
Number of pages: 1-40
Mendeley EndNote Alıntı Yap

Abstract

Para borçlarının fer’i bir sonucu olan faize ilişkin hükümler 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ve 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizi Hakkında Kanun’da yer almaktadır. 3095 sayılı Kanun’un 2. maddesinde alacaklının hangi oranda temerrüt faizi isteyebileceği düzenlenmiştir. Hükme göre taraflar aksini kararlaştırmamışlarsa kanuni faiz oranı uygulanır. Ancak ticari işlerde kanun koyucu daha yüksek bir faiz oranı talep edilmesine imkân tanımıştır. 3095 sayılı Kanun’un 2. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca taraflar aksini kararlaştırmamışsa alacaklı, arada sözleşme olmasa bile ticari işlerde avans faizi isteyebilir. Alacaklının bu tercihi Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve Yargıtay 11. Hukuk Dairesi kararlarında yenilik doğuran bir hak olan seçim hakkının kullanılması olarak tanımlanmıştır. Söz konusu içtihatlarda yenilik doğuran hakların özelliği olan bir defa kullanmakla tükenmesi çerçevesinde faiz oranı bakımından seçim yapmış olan alacaklının artık bu seçimini ıslah yoluyla değiştiremeyeceği kabul edilmiştir. Bu çalışmada ilgili Yargıtay kararları çerçevesinde seçimlik hak ve yenilik doğuran hak kavramları bağlamında kanuni faiz oranı talep eden alacaklının ıslah yoluyla bu talebini avans faiziyle değiştirip değiştiremeyeceği tartışılmıştır.

Keywords

Abstract

This study examines Article 2 of Statutory and Default Interest Law No. 3095, which stipulates that in commercial transactions, the creditor has the right to demand either the statutory interest rate or the advance interest rate. According to some of judgements of the Court of Cassation, a plaintiff who initially requested the statutory interest rate is not permitted to change this request to the advance interest rate by amendment. This is because, under Article 2, the creditor’s exercise of the right of choice is considered as a formative right. The prevailing opinion is that formative rights cease upon exercise, therefore these rights cannot be amendment. This study discusses, within the framework of relevant Court of Cassation decisions and in the context of the concepts of elective rights and formative rights, whether a creditor who has requested the statutory interest rate may change this request to advance interest by way of amendment.

Keywords


                                                                                                                                                                                                        
  • Article Statistics